Tyger, tyger, dimm'd and matt
In the forests of the flat.


I twoja podstawowa jednostka społeczna, jak każda, wyposażona jest w tygrysa. Tygrys przez większość czasu nie robi nic. Śpi. Przewraca się z boku na bok. Leży przy kominku, jeśli w lokalu jest kominek, albo w kwadratach żółtego światła pod oknem balkonowym. Czasami coś mruknie przez sen, na tyle jednak rzadko, że wydaje się ledwie tygrysią skórą - niezgrabną, niemodną częścią wystroju wnętrza, którą trzyma się w domu tylko przez sentyment; obiektem żartów i drobnych złośliwości.

A potem, w bezsensownym momencie, zrywa się i pożera to, co kochasz najbardziej, zostawiając wszędzie bryzgi krwi i połamane meble. Ci, którzy rozpaczają cicho, strofują nieumiarkowanych w płakaniu i wyciu: "Sza - mówią - obudzicie tygrysa.";

Ale tygrys już śpi. Trawi. Przewraca się z boku na bok w ciepłym świetle.

Omi, NY, 20. IX. 2009

Zapraszam serdecznie: http://www.tajnydetektyw.blogspot.com/ a tam: Banaszkiewiczowa zawstydza celebrytyki, Skowrońscy grasują, a granatowa policja aresztuje fabrykanta listów miłosnych!

Na długim łuku wzgórza ponad Beauval, tuż za rozłożystą hurtownią fosfatów, niską budą z metalu i siwego betonu, odgrodzone od szosy słupami elektryczności – te strome dachy i ceglane wieżyczki, najeżone chorągiewkami, gzymsami i kominami. Architektoniczna bomboniera. Ponad gałęziami bzów i cisów, przegiętymi przez ogrodzenie, łuszczy się farba z zatrzaśniętych na amen okiennic, opuszczonych żaluzji. Brzózka w samej bramie jak wyrzut, że nikt tędy od lat nie przechodził – choć jest może jakaś boczna furtka i jakiś dozorca, wietrzący pokoje, doglądający dachu? Gipsowe kartusze, tralki, zworniki, wzorki z różnobarwnych płytek i cegieł, rozkruszane przez dzielny bluszcz. Jeśli podejść od drugiej strony, widać przez kuty parkan stare stajnie z malowanymi na zielono drzwiami, a wyżej emaliowane tabliczki. Imiona dawno zmarłych koni: Esperance, Ruffian, Mandoline, nie mających pojęcia, że dziś święto w miasteczku, siedmioletnie dziewczynki w różowych bodies idą za samochodem z głośnikami do taktu umyck umcyk, machając srebrnymi bâtons, a ich duże matki i ciotki drepcą po bokach mówiąc "c'est adorable!": przechodzą pod domem z kolekcją gipsowych figurek w oknach, na dachu plastikowy flaming.

Ojciec N., słynny poeta konkretny, pracował przez lata u Rosenthala i w imieniu firmy zapraszał do współpracy wielkich artystów. Dali, Moore, Warhol zostali ojcami chrzestnymi jego synów. „Ja już się nie załapałam – mówi nieco przygnębiona N., ich przyrodnia siostra – dla mnie został tylko Dürrenmatt”.

W przerwie między projekcjami poszliśmy do Muzeum Miasta Wrocław. W sekcji nazistowskiej pejcze, pasiaki, mundury esesmanów; przechodzę, a Pietia pyta: "Czy tym ostrzem ścięto twoją ciotkę?" - i rzeczywiście, przeoczyłem złożone w wielkiej, czarnej kasecie, ostrze gilotyny, którą w czasie wojny ścinano w Breslau. "Pewnie tym - odpowiedziałem - chyba, że mieli kilka gilotyn." Była siostrą mojego pradziadka - starą panną, nauczycielką, harcerką, wpadła przy pracy nad patriotyczną gazetką. Został po niej list z celi śmierci. Ostrze było największym eksponat w całej gablocie, jak mogłem je przeoczyć? Dlaczego je przeoczyłem?

Warszawa, Plac Piłsudskiego, Wielki Krzyż Papieski pierdyknięty przez św. Hannę Gronkiewicz-Waltz, pod Wielkim Krzyżem Papieskim kwiaty i znicze. Napisy: MICHAEL, WE LOVE YOU!

Aukcja na Allegro „Zestaw okulisty lata 20-te”. Raczej zestaw optyka: czarna walizeczka, w niej kartonik pełen owalnych szkieł, zaśniedziałe zauszniki, kawałki oprawek, paski sprężyjacego bimetalu i mostki do binokli. Ze sto sztuk, kopczyk. Można coś wyremontować, użyć, zanieść do miłej pani optyk na dole Tamki, która mówi do nas: „Perło oczu moich”. Ale jeszcze zanim wcisnąłem "zalicytuj" ktoś, kto był u nas z wizytą, mówi: o, skrzyneczka Auschwitz. I nie da się od tego uciec. Skrzyneczka Auschwitz osiąga cenę końcową, idzie przelew, poczta wiezie ją, zawiniętą w bąbelkową folię i papier pakowy, z ulicy Wojewódzkiej w Katowicach na ulicę Konopczyńskiego w Warszawie, listonosz dzwoni dwa razy, jak zawsze: do bramy, potem na klatkę. Jesteśmy zatruci tą nazwą, na zawsze.

Bufet teatralny, pani obok zamówiła kakao, rozlała, przeprasza, że się rozlało. "A nawet rozlao" - żartuję z rymu. "A tak - uśmiecha się pani - bo to rymuje z kakało". Zdjęcia do "Łossskotu" w sklepie wielobranżowym, z nudów w przerwie przeglądam gazetkę "Kontakty". Kontakty rozmaite, w tym towarzyskie (23-letnia Andżelika, u mnie albo u ciebie… itd.) i matrymonialne. A tu ileż wdzięku, jakbym czytał centony matrymonialne Justyny Radczyńskiej. 1. Gliwice. Tenisista pozna czytelniczkę lub internautkę o bogatym wnętrzu. 2. Wdowa krakowianka szuka męża, nie kochanka! 3. Bezdzietny, prawie wolny, pozna panią, u której może natychmiast zamieszkać. Nie jestem materialistą, mam temperament. 4. Atrakcyjna i foligranowa (sic!) blondynka z domem w Myślenicach pozna pana lubiącego pracę w ogrodzie. 5.Wegetarianin pójdzie z panią o bogatym wnętrzu do teatru, czytelni. 6. Wdowiec... more >>