Wszyscy moi krewni tłoczą się i każdy chce,
by opisać jego historię, nawet pradziadek Jakub,
którego w żadnym razie nie mogę pamiętać. Nic
o nim nie wiem prócz tego, że fundował krzyże;

to był jego sposób na spokój, przez ażur kutych linii
prześwietlić pola: tłustą nadbiebrzańską ziemię
pełną pędraków i długie prostokąty ozimin
nasycone zielenią. Wyobrażam sobie: wędruje

z jednego na drugi koniec wsi, liczy kroki,
potem wyznacza fundamenty domu, nie wie,
że za niecały wiek zostanie po nim studnia
i sad, w którym prawnuczka będzie zrywać
cierpkie owoce, wymieniać pestkę na ziarno,

rozgryzać. Żałować, że człowiek
zaczyna pytać, kiedy jest
za późno.


(Lewa strona, Łódź 2009)