Woda zeszła z pola, jakby już nie chciała
regulowanych brzegów, unijnych dotacji.
Powietrze zgęstniało. Sosny zgięło w pół.
Larwy smolików popłynęły w nieznane.
O świcie miał wybył z naszego garażu,
odsłaniając spleśniałą aktówkę dziadka,
w której wciąż ukrywał notatki z oflagu.

Po wszystkim się zdawało, że śpimy jeszcze,
a to żywi spali na klepkach w gimnazjum,
jakby wpadli na dno pobliskich glinianek,
do aktówki ze szwabskimi nazwiskami.
Świat jest pełen obcych, którzy rozdają
za friko chleb, lekarstwa, koce, a wokół
jak smoliki krążą ciemne cząstki wody.