praktyki sadhaki citi śakti może się przejawiać w różnej postaci w zależności od kilku czynników: predyspozycji praktykującego (mającego akurat pewne zmysły bardziej rozbudzone, wytrenowane niż inne), przedmiotu skupienia (czyli tego, co będzie wzmacniane przez buddhi w sadhanie) oraz porządku, jaki zastosuje do wchodzenia na poziom intuicyjny umysłu. Więc może to być aktywna moc miłości, przeczucie graniczące z pewnością, obrazy wizyjne czy choćby subtelne dźwięki, np. OM.

a) Narządzia epistemiczne
W trakcie procesu poznania, na poziomie subtelnym pojawiły się pewne, stałe metody, które z czasem stały się narzędziami epistemicznymi i sposobami wewnętrznego rozpoznania.
Narządzia rozróżniania to trzy rodzaje wglądu, który był (X, Y) uzyskiwany w wyniku skupienia na trzech ośrodkach czyli lotosach (cakra). Można w tym wypadku mówić o różnym porządku poznawania:
a) wertykalnym, w górę poprzez skupienie na lotosie szczytu głowy (sahasrara),
b) horyzontalnym, przed siebie poprzez skupienie na lotosie brwiowym (ajna),
c) centralnym, jako wyjście w przestrzeń poprzez skupienie na lotosie serca (hridaya pranidhana, anahata).
Powyższe narzędzia były nimi przez dłuższy okres praktyki, jako bramy do wejścia na subtelny poziom poznania. W momencie uzyskania (X) wglądu z poziomu czystego widza (śuddha drysimatra) te dotychczasowe trzy stały się jednym narzędziem. Kiedy świadomość rozpoznała rzeczywistość z punktu widzenia puruszy, poza ograniczeniami konkretnego punktu odniesienia każde z narzędzi reprezentujących konkretne podejście poznawcze i porządek zunifikowały się w jeden nieograniczony wgląd.
b) Sposoby obrazowania
Sposoby obrazowania to archetypiczne obrazy wizyjne, które, jak drogowskazy na drodze, pozwalają zorientować się na subtelnych poziomach świadomości. Są one spuścizną zapewne całej rzeszy joginów, których doświadczenia składają się na system Patańdżalego. To, że są to jogiczne obrazy archetypiczne potwierdzają opisane tutaj relacje z wizji, które miały trojaki charakter:
a) tarczy słonecznej (X)
b) klejnotu lub gwazd (Y)
b) szczytu lub pasma górskiego (X).
Autor Jogasutr i jego komentator, Wjasa wspominają w poznaniu tego rodzaju (Jbh. I. 36, 47; III. 33; .......). Można więc przyjąć, że opisane w wpisują się w poznanie typu jogicznego opisanego w w/w źródłach.

3) Citi śakti
W jodze klasycznej citi śakti to światło absolutnego podmiotu czyli puruszy przenikające swym blaskiem świadomość intuicyjną (buddhi).

4) Vaiśaradya (śuddhi) buddhi
Ćiti śakti to światło prapodstawy w intuicyjnej świadomości (buddhi), która przejawia się, jako aktywna, w formie "lustrzanych" odbić, siła czy moc. Jeśli poziom uspokojenia zjawisk świadomościowych jest wysoki i jednocześnie urzeczywistniony został aspekt czystości (śuddhi) i doskonałej (vaiśaradya) przejrzystości to wtedy jest możliwe poznanie prawdziwe za pomocą intuicji. Od poziomu powściągnięcia poruszeń świadomości (cittavritti) oraz siły skupienia zależy stopień wykorzystania świadomości intuicyjnej i forma docierania intuicyjnych odbić do świadomości sadhaki w codziennym życiu.
Prastava. W fazie początkowej nie można mówić o czystości czy przejrzystości umysłu, jak ten aspekt świadomości zawsze określaliśmy, do tego stopnia urzeczywistnionej, by mieć (X, Y) jasny, intuicyjny wgląd. Oczywiście momenty przejrzystości zdarzały się, ale były to raczej światełka w zjawiskowej codzienności.
Kalpika.
Parinama. Oczyszczenie świadomości dzięki dharma-megha samadhi umożliwia dopiero możliwość korzystania w pełni z intuicyjnej świadomości. W podręczniku Patańdżalego jest mowa o prawie jednoczesnym uzyskaniu tą drogą jasności i przejrzystości buddhi. W naszym przypadku trudno mówić o momentalnych czy choćby następującym jasno po sobie etapie rozpoznania. Z moich zapisów wynika, że od ostatnich efektów "spłukiwania" w III wielkim rozpoznaniu do prześwietlenia umysłu mocą buddhi upłynęło trzy tygodnie w jednym (X) i 5 tygodni w drugim (Y) przypadku. Dla mnie uzyskanie czystości i świetlistości umysłu, czyli prześwietlenie świadomości zjawiskowej mocą intuicji wiązało się z doświadczeniem skupienia typu samprajnata. Wizja kosmiczna zaczęła wpływać na rozszerzenie świadomości, ale też coraz jaśniej jawiły mi się obrazy. Wszechświaty w strumieniu przemian - to wizyjna droga, którą dalej kroczyłem szukając źródła tego punktu widzenia (15).
5) Śuddhi samaya

Parinama. Przejaśnienie świadomości typu intuicyjnego (citi śakti) otworzyć może na coraz głębsze wewnętrzne poznanie, które dociera do umysłu jogina. W zależności od doświadczenia może to być poczucie przejaśnienia typu wizyjnego. W moich (X) ekranizacjach powracał nieodmiennie obraz jeśniejącego słońca. W trakcie uzyskiwania poznania niosącego już samą tylko prawdę (ritambhara prajna) był to w pełni zobrazowany wschód słońca. Wówczas miałam poczucie jednocześnie jego "objawionej" bliskości, jak i dystansu dzielącego mnie od tej przyciągającej wzrok