Bhagavadgītā
2. Hathajoga (haṭhayoga) – Haṭhayogapradīpikā
3. Tarkajoga (tarkayoga) – Bṛhadāraṇyakopaniṣad, Chāndogyopaniṣad, Muṇḍakopaniṣad
4. Krijajoga (kriyāyoga) – Kenopaniṣad, Kaivalyopaniṣad, Kaṭhopaniṣad
5. Asztangajoga (aṣtangayoga) – Taittirīyopaniṣad, Maitrāyaṇīyopaniṣad, Śvetāśvataropaniṣad
6. Sankhjajoga (saṁkhyayoga) – Yogasūtra, Yagabhāṣya, Mokṣadharma

„T e k s t”

FUNDAMENT JOGI ((yamaniyama)

STOPNIE JOGI (yogabhūmi)

1. Prathamakalpika (prāthamakalpika) – pierwsze osiągnięcia
2. Madhubhumika (madhubhūmika) – miodowe stopnie
3. Pradźńadźjotis (prajñājyotis) – poznanie prawdy
4. Atikrantabhawanija (atikrāntabhāvanīya) – przekroczenie praktyki
5. Prantabhumi (prāntabhūmi) – kres jogi
6. Dridżhabhumi (dṛḍhabhūmi) – stały stopień jogi

ASPEKTY POZNAWCZE JOGI

1. Ascetyzm
2. Rytuał
3. Idealizm
4. Mistycyzm
5. Dusza
6. Metempsychoza i reinkarnacja
7. Byt
8. Kognitywistyka
9. Seks
10. Aśram
11. Inicjacja
12. Fakir

KARMAJOGA (karmayoga)

Pierwszy etap jogi, na którym jogin skupia się przede wsystkim na przygotowaniu moralnym i etycznym (yamaniyama) oraz przekształceniu intencji i praw rządzących jego życiem tak, że adept staje się w podstawowym stopniu świadomy swoich uwikłań.

HATHAJOGA (haṭhayoga)

Drugi etap jogi złożony z podstawy moralnej i przygotowania etycznego (yamaniyama) oraz praktyki (abhyāsa), na którą składa się postawa ciała (āsana), dyscyplina oddechowea (prāṇāyāma), koncentracja (dhāraṇā) połączona z ugruntowaniem na wstępnym poziomie rozluźnienia ciała i umysłu.

TARKAJOGA (tarkayoga)

Trzeci etap jogi, na którym adept ugruntowany pod względem etycznym żyje etycznie i kontyuuje jogę, doskonaląc się w pozycji ciała (āsana), regulacji prany (prāṇāyāma) oraz podejmując dalsze kroki w koncentracji (dhāraṇā), wysubtelniając jednocześnie odczucia ciała (pratyāhāra), a następnie ucząc się tak żyć, by życie jogina było odpowiedzialne oraz w naturalny sposób refleksyjne (tarka).

KRIJAJOGA (kriyāyoga)

Czwarty etap jogi to droga realizacji jogicznej (sādhana), gdzie adept, ugruntowawszy się wcześniej w pozycji ciała (āsana), regulacji prany (prāṇāyāma) i koncentracji (dhāraṇā), tak wysubtelnił odczucia i wrażenia zmysłów (pratyāhāra), że przeszedł do uruchomienia subtelnych aspektów psychiki w kierunku przejaśnień (śravaṇadivya, vedanadivya, adarśadivya, āsvādadivya, vārtādivya) oraz intuicyjnego odczucia jasnego umysłu (pratibhā). Jogin następnie wdraża techniki oczyszczania umysłu poprzez ciało (śauca), psychikę (bhāvanapratipakṣa), studia (svādhyāya), aż do praktyk średniozaawansowanych skupienia życiowego na aktywności bez takiego zaanagżowania, które skutkuje rozdęciem ego oraz zejściem ze ścieżki.

Joganga (yogāṇga)

1. Karma (karma) – przyczynowość

A) krijamanakarma (kriyāmanakarma) – karma, którą akumuluje adept, krocząc ścieżką życia
B) prarabdhakarma (prarabdhakarma) – karma przeszłych żywotów, która określa obecny żywot adepta
C) samcitakarma (samcitakarma) – karma przeszłych żywotów, nieowocująca jeszcze w życiu adepta

2. Nada (nada) – dźwięk

2.1 Rodzaje nada – główne:
A) waikhari (vaikhāṛ) – słyszany z punktu widzenia “góry”
B) madhjama (madhyamā) – odbierany, jak dźwięk w środku
C) paśjanti (paśyanti) – odbierany, jak podniesiony do góry
D) para (pāra) – słyszany z punktu widzenia “dołu”

2.2 Odmiany nada:
a) cinnada (cinnada) – dźwięk o wysokiej częstotliwości
b) cincinnada (cincinnada) – poszum
c) ghantanada (ghāntanada) – brzmienie głebokiego tonu
d) siankhanada (sinakhanada) – głębia
e) tantriwina (tantṛwina) – brzęczenie
f) talanada (tālanada) – rozbrzmiewanie bębnowe
g) wenunada (venunada) – dźwięk fletopodobny
h) mridanga (mṛdānga) – basowy dźwięk
i) bherinada (bheṛnada) – głośny echoszum
j) meghanada (meghanada) – odgłos toczenia się

Dźwięk wewnętrzny odbierany subiektywnie może być podporą (ālambana) podstawową ( ) świadomości, w każdej praktyce, w każdych warunkach i okolicznościach.

ASZTANGAJOGA (aṣtangayoga)

Piąty etap jogi, na którym jogin, władając już praktykami służby, oddania i czci dla poziomu satwicznego dobra (bhakti,