wyzwoleniem
d) Atikrantabhawanija (atikrāntabhāvanīya) – stopień, na którym osiągnięcia jogiczne są tak skutecznie praktyczne, że jogin jest pewny osiągnięcia celu sadhany
e) Prantabhumi (prāntabhūmi) – stopień wieszczący osiągnięciami adepta kres jogicznych starań, gdyż życie zintegrowane z sadhaną staje się jednym procesem
f) Dridżhabhumi (dṛḍhabhūmi) – stopień jogi, na którym jogin jest stale w stanie wykorzystywać osiągnięcia jogiczne bez praktyki

10. Zasadnicze momenty przełomowe jogi (12)
11. Stopnie urzeczywistnienia (kṛtārthabhūmi)

a) Prasankhjanawant (prasaṁkhyānavant) – rozpoznający
b) Dhjajin (dhyāyin) – kontemplujący
c) Wiwekin (vivekin) – rozróżniający
d) Słamin (svāmin) – pozostający w sobie
e) Darśin (darśin) – widzący
f) Sthanin (sthānin) – stale stały
g) Kuśala (kuśala) – szczęśliwiec
h) Waśin (vaśin) – panujący
i) Wimukta (vimukta) – zupełnie wolny
j) Sakszin (sakṣin) – pozostający w widzostwie
k) Kewalin (kevalin) – wyzwolony w jedyności
l) Kewalibhawati (kevalībhavati) – pozostający w samej tylko jedyności

12. Zasady ustanowienia pełnego człowieczeństwa przemiany (12)

DALSZA DROGA DLA NIKOGO

1. Obraz przeżyć człowieka (zewnętrze)

a) Guha (guhā) – jaskinia i wewnętrzna przestrzeń na poziomie anahataćakra (anāhatacakra)
b) Hridajapundżarika (hṛdayapuṇḍarika) – ośrodek energetyczny wewnątrz, jako centrum przeżyć na poziomie serca
c) Dżjotis (jyotis) – przejaśnienie wewnętrzne, które skutkuje jaśniejszym procesem przeżywania życia, jako dobre
d) Khjati (khyāti) – różnicowanie dokonywane dzięki przejaśnieniu świadomości, które ujawnia nowy poziom przeżyć
e) Prakaśa (prakāśa) – przejrzystość przeżyć jogina, który zaczyna żyć tak, że to, co ważne i czyste jest pierwsze od innego
f) Sandźńa (saṁjña) – uświadomienie, jako dążenie wewnętrzne i intencjonalne do poznawania zawsze sensu życia, celu działania, planu do działania oraz mentalnej osnowy procesu
g) Sabidźa (sabīja) – zalążkowe czyli wysubtelnione przeżywanie bez nałożeń typu projekcyjnego
h) Anuwada (anuvāda) – wyjaśnianie życia takim, jakie jest w podstawie czyli zmienne i życie według zmiennych planów
i) Prawibhaga (pravibhāga) – rozdzielanie wszelkich związków i konwencji, które są pratjajopochodne
j) Prawiweka (praviveka) – doskonała pod względem przeżyć kondycja, gdzie jogin nie jest uwikłany w żadne ludzkie wydarzenia oraz nie musi brać pod uwagę ludzkich emocji
k) Kszinakleśatwa (kṣīṇakleśatva) – przestrzeń mocy świadomej osoby ludzkiej, która dzięki ściągnięciu (saṁyama) satwicznej świadomości i otwarciu się na przeżywanie prawdziwych rozpuszczeń wszelkich zaciemnień umysłu ma zanikające uciążliwości
l) Bidźa (bīja) – zalążkowe czyli nasienne możliwości człowieka w postaci intencji; w sadhanie dąży się do oczyszczenia świadomości aż do korzenia zła (dagdhbīja)

2. Obraz osobowości człowieka (obraz)

Ludzie w duchowości realizują drogę ku atmanowi, jako doskonałemu „ja”. Siddhowie realizują ścieżkę ku brahmanowi, jako wszechpostaciowemu „ja”, konfrontując się wcześniej z poziomem dżiwa, który są w stanie przewyższyć. Człowiek nie jest w stanie poznać duszy. Droga do „Boga” jest nie dla człowieka, tylko dla siddhy. Poziom mamakara odczuwany, jako egoistyczny jest zaczepieniem dla każdej istoty świadomej. Człowiek może podążać ścieżką i odkryć atmana, a siddha zmierza nieuchronnie w stronę brahmana. Droga człowiecza została opisana w myśli indyjskiej i nie ma niesklasyfikowanych określeń, a droga siddhów jest nieklasyfikowalna, a określenia są w przybliżony sposób zaczerpnięte z psychologii. Wszystkie te sklasyfikowane poziomy są mitem kultury materialnie zorientowanej i nie mogą być odniesieniem do ścieżki duchowej. Siddha tego nie przechodzi. Ludzie wyprojektowali je po to, żeby mamić się swoim nieuświadomionym wnętrzem, a zrobili to fałszywi prorocy, którzy mieli na myśli nie rozwój, a konflikt oraz zysk.
Poziomy klasyfikujące człowieka porządkują tak całościowy obraz przeżyć jego psychiki i wnętrza, iż tylko dziesięć z nich można określić jako obejmowalne świadomością. Dwa najwyższe, w każdej klasyfikacji są nieokreślone, korzenne i dlatego najwyższe.

a) Atman (atman) – bezpostaciowe „jestem”, które jest korzeniem każdego człowieka, jako osoby, „ukryte” wewnątrz serca, a jego naturą (svarupa) jest adhyatma
b) Asmita (asmitā) – obraz „jestem” rzutowany w świadomości pełnej odbić, którego osnową jest bezpostaciowa asmitamatrā
c) Aham asmi (aham asmi) – indywidualność zbudowana na przeżyciach opartych o zewnętrzne doznania