oceniane i odbierane wewnątrz
d) Ahankara (ahaṁkara) – odbicie osobowości człowieka pełnej możliwości, które są konsekwencją gry wszystkich odbić
e) Mamakara (mamakāra) – projekcja osobowa, która z indywidualnego obrazu „jestem”, przekształca się w ocenę „moje”
f) Ego – uosobienie wewnętrznych skłonności, które mimo konfliktu jest oceniane na zewnątrz, jako jednolite i osobowe „ja”
g) Id – idealistyczny obraz człowieka, który w swoim mniemaniu jest panem „stworzenia” (droga wypełniana przez człowieka na tym poziomie kończy się utożsamieniem z prorokiem)
h) Maska – dualistyczny obraz człowieka, który jest zawsze dwubiegunowy i tak jest realizowany wszelki plan życia, który dzięki temu nabiera siły działającej (człowiek wyspecjalizowany dzisiejszych czasów realizuje nieprawdziwy cel, który jest zakorzeniony w kulturze, a ta jest wytworem zamaskowanych egocentryków, którzy idą fałszywą ścieżką niszcząc siebie, społeczeństwo i naturalne prawa w świecie ludzi)
i) Istota – całościowy obraz człowieka w swoich różnorodnych przejawach, z którym świadomie człowiek się utożsamia (projekcja naukowa konfliktująca ludzkość, której wynikiem jest nieprawdziwy obraz człowieka, który może żyć jako istota, tylko wówczas, kiedy odkryje swoją tożsamość w zgodzie z prawami natury, zakrywającymi prawdziwy obraz świata, ludzkości i człowieka)
j) Gra – cecha osobowości, która jest pełna zasłon, procesów, masek, obrazów, odbić, zamiarów i utożsamień
k) Dżiwa (jīva) – dusza pełna własnych impulsów, które nie biorą udziału w życiu istoty, ale są podstawową jej osnową, przeobrażającą się na całej drodze egzystencji życiowej
j) Brahman (brahman) – duch pełen życia, który jest jak nurt niosący z sobą duszę i kolejne obrazy istoty (kolejne żywoty, które nie są tożsame z sobą, a których osnowa czyli dusza łączy każdy z żywotów wieloma doświadczeniami mentalnymi, emocjonalnymi, wyobrażeniowymi oraz fizycznymi, które dają taki efekt, że każdy z żywotów jest indywidualistycznie odseparowany przez cały czas gry)

3. Obraz psychiki człowieka (wnętrze)

a) Cinmatra (cinmātra) – istota jako esencja w podmiocie czyli w citi, najbardziej subtelna z elementów uświadamianych
b) Citi (citi) – podmiot świadomości czyli uświadomienia esencji, jako podmiotu
c) Cit (cit) – podstawa świadomości, jako przestrzeń uświadomienia przedmiotu (cinmātra), chwytanego przez podmiot (citi) istotowo wysubtelnionego w procesie uświadomienia
d) Citiśakti (citiśakti) – moc (śakti) podmiotu świadomości (citi), jako siła uświadomienia na poziomie wewnętrznym, gdzie nie ma odniesień do zewnętrznych struktur
e) Cetana (cetana) – obraz świadomości, jako uświadomione „ja” związane z urodzeniowym nałożeniem na świadomość (bhavanapratyaya), który to obraz jest tak zespolony z człowiekiem, że jego poznanie jest niemożliwe bez technik jogi
f) Cetas (cetas) – nałożenie na obrazie świadomości, którego częścią są pratjaje oraz elementy podświadomej gry (vṛtti, vasana, saṁskara jako kleśa), które odbijają się w pratjaji, a to modyfikuje doświadczenie zmysłowe
g) Citta (citta) – świadomość korzystająca ze zmysłów, które w grze świadomej i uświadamianej są obrazowane przez zjawiska (cittavṛtti), będące takim tyglem wrażeń, odczuć, intencji, myśli i planów, że życie człowieka staje się grą
h) Manas (manas) – umysł, jako cecha świadomości (citti), której podstawowym lustrem jest buddhi
i) Buddhi (buddhi) – świadomość intuicyjna, jako lustro dla procesu uświadomienia, w którym jogin oddziela liczne poziomy od obrazów, stając się świadomym: 1. na poziomie niższym, jako intelekt; 2. na poziomie przeczuć, jako intuicja (pratibha), 3. na poziomie wyższym, jako szersze rozumienie (paravidyā); 4. na poziomie najwyższm, jako diament umysłu obrazowany, jako przestrzeń możliwości
j) Citra (citra) – cecha umysłu, który jest pełen różnorodnych odbić takich, jak: pratyaya, cetas, buddhivṛtti
k) Nirmanacitta (nirmāṇacitta) – wytworzona mocą uświadomienia (citiśakti) dodatkowych intencji, działania w świecie na poziomie dobrotliwej akceptacji (bhūtaanugraha), który to poziom umożliwia przejawianie przestrzeni z pierwszego poziomu trikaji
l) Trikaja (trikāya) – ciało przestrzeni, jako przestrzeń subtelnych powiązań, które dotyczą ludzi, świata i przestrzeni (sadhāraṇa): 1. ludzie przez intencje, świat i informację są powiązani z przestrzenią, która przenika i odbiera całość życia ludzi, a na najwyższym stopniu urzeczywistnienia jogi wyzwolony jest przestrzeni przewodnikiem w świecie, tylko wtedy, kiedy ma pozytywne intencje wobec siebie, ludzi i świata oraz jest otwarty na informacje najwyższej i najczystszej jakości, które docierają do ludzi poprzez: nirmanakaję (nirmāṇakāya) czyli ciało