świadomości naturalnie pojawia się stan asamprajnata [Js. I. 2, 11, 18-20].

5. Pratiprasava
Przez "wyjście z czasu" czyli przejście swej drogi karmicznej w przeciwnym kierunku. To sposób dla tych, który mają pamięć poprzednich wcieleń [Js. III. 18] i mogą ją rozwijać. Należy wówczas podczas medytacji regresywnej rozpuszczać pojawiąjące się przeszkody karmiczne i w ten sposób dojść stopniowo do najwcześniejszych etapów drogi karmicznej. Trzeba ten regresywny odcinek drogi duchowej zakończyć na momencie wcielenia się po raz pierwszy. I tutaj ważna uwaga: jogini z jasną (rajas) duszą rozwijają się w tym materialnym świecie stąd ich pamieć może dojść do pierwszego materialnego wcielenia, natomiast jogini z duszą świetlistą czyli satwiczną mogą dojść do wcieleń przed światem materii w światach energetycznych czyli subtelniejszych. Tak czy inaczej trzeba odwrócić w ten sposób bieg czasoprzestrzeni i jak po nitce do kłębka tak po sanskarach dojść do pierwszego wcielenia, "początku świata", "początku czasu", punktu wyjścia procesu kosmicznego czyli początku kosmogonii, w brak czasu i przestrzeni w nieuwarunkowane [Js. II. 2, 10, 27, III 50, IV. 34].
6. Pratibha
Przez uzyskanie momentalnego objawienia, które przerywa "powłoki czasu". Jest to sposób przeznaczony dla świetlistych. Tutaj wycofanie się z czasu nie jest aż tak wypracowane, lecz uzyskane w sponanicznym akcie samprajnata. Wymaga rozwiniętej bezpragniemiowości, braku dużych blokad karmicznych oraz zdolności charakteru mistycznego jogina [Js. III. 33, 36-37, 54].
7. Jyotis
Przez skupienie na wewnętrznym świetle czyli doświadczeniu subtelnej przestrzeni inaczej systemu energetycznego jogin skupiając się przykuwa uwagę (dharana) do czakramu serca i czakramu czołowego, co daje eekt postępującego przejaśnienia i uzyskaniu stanu stałego [Js. I. 36, II. 27, III. 22, 25, 32, 51,55].Wszystko aż do stanu kajvalji, który jest konsekwencją światła poznania prawdy, co doprowadza do poznania rozróżniającego, a to do wyzwolenia.
8. Sadhana
Przez to, że jogin osiąga stan asamprajnata [Js. I. 2, 11, 18-20], kiedy zastosuje osiągnięte umiejętności: wiara (śraddha) jako ufność rodzi energię jako wolę (virya) w dążeniu do rozróżniania (viveka), co sprawia, iż pojawia się pamiętliwość (smrti) jako kontemplacja (dhyana), a to prowadzi do poznania prawdy (prajna) przez rozróżnianie (viveka kyati). Dzięki jodze i ćwiczeniu (abhyasa) oraz bezpragnieniowości czyli wolności w stosunku do celu ćwiczenia rodzi się skupienie (samadhi) bez uświadomienia (asamprajnata).

Ten krótki rys nie wyczerpuje tematu, gdyż temat został omówiony na doświadczeniu osobistym i nie jest analizą całościową.