Urzeczywistnienie jogi*

1. WSTĘP
Intencją powstania tego artykułu jest podzielenie się z praktykującymi jogę oraz ze środowiskiem naukowym zajmującym się szeroko pojętymi zagadnieniami duchowości i filozofii wschodu efektami praktyki jogi. Wprawdzie w samym procesie rozwoju duchowego zastosowano szereg środków (metod, praktyk), jednak wspólnym ich mianownikiem był jasno określony cel i metodologia, a te mają swoje źródło w filozofii jogi klasycznej i praktyce dharmicznej (1).
Od razu trzeba też podkreślić, że osoby biorące udział w procesie nie przeszły żadnej formalnej inicjacji w praktykę którejkolwiek ze szkół jogi ani w praktyki mające swe źródło w dyscyplinie dharmicznej. Jedynym źródłem poznania metod jogicznych czy buddyjskich była literatura opisująca różne zagadnienia duchowości każdego z tych systemów zarówno naukowa jak i popularyzatorska czy też będąca bezpośrednio wykładnią nauk mistrzów duchowych, a ukazująca się w opisanym okresie w polskich warunkach wydawniczych.
Tytuł artykułu odnosi się do praktyki i poza celem definiowanym przez ontologię i epistemologię powyższych systemów nie uwzględnia całej szeroko pojętej kultury czy filozofii Wschodu w jej licznych i barwnych odmianach. Praktyka dharmiczna jest tu traktowana jako jedna z dyscyplin jogicznych.
Śródtytuły kolejnych części rozdziałów odwołują się do astanga jogi czy inaczej jogi Patańdżalego. Taki podział został narzucony niejako przez rezultaty, które przez długi czas nie były oczywiste, mimo jasnych deklaracji i celu praktyki osób biorących udział w procesie. Rezultaty są konsekwencją dyscypliny duchowej i intencjonalnie określonego celu, który mógłby być sformułowany w terminologii innego ze schematów medytacyjnych, np. byddyjskiego. Jednak w trakcie przemiany, w wyniku rozpoznania subtelnych procesów psychicznych i duchowych same osiągnięcia zostały zakwalifikowane, jako te, które dotąd zostały przekazane przez Patańdżalego w Jogasutrach. Stąd, choć sama droga duchowa w opisanym okresie nie była pokonywana z tym podręcznikiem jogicznej praktyki filozofii i trudno było odnaleźć w przeciągu całego czasu sadhany wyrazistych odniesień do etapów klasycznej praktyki jogi to jednak ostateczne rezultaty osiągnięte w wyniku duchowej przemiany wpłynęły w zdecydowany sposób na kształt artykułu i opis tego quasi eksperymentu. Z tego też względu, nie znajdując odniesień do innych dróg duchowych, którymi inspirowali się praktykujący, będąc poza jakimkolwiek dotychczasowym, znanym im doświadczeniem, ale pisząc z perspektywy zakończonego już procesu całą ścieżka duchowa została opisana, jako droga do wyzwolenia typu jogicznego, w jej klasycznej odmianie.
Ponieważ okres procesu obejmuje dosyć długi czas nawet w skali życia jednostki ludzkiej, bo 25 lat z tego też powodu trzeba uwzględnić zasadnicze i jasno określone ograniczenia, które wpływają na przedstawienie jego rezultatów:
a) sam proces jako pewnego rodzaju "eksperyment" jawi się takim dopiero teraz, po zakończeniu wszystkich jego faz, które nie zostały zaplanowane, a jedynym, co było planowane i uświadamiane był jego cel;
b) skupienie się na ostatniej i zasadniczej fazie "eksperymentu" wynika nie tylko z racji samych jego uwarunkowań, które zostały tutaj wymienione, ale także i z faktu, że są one opisywane w 2016 roku i są najłatwiejsze do odtworzenia tym bardziej, iż właśnie w tym ostatnim okresie była prowadzona swego rodzaju dokumentacja postępów w praktyce w postaci syntetycznych uwag i układanych przez autora pieśni urzeczywistnienia;
c) trzeba założyć, że część z informacji dotyczących szczególnie dwóch pierwszych faz eksperymentu została utracona, a tym samym tylko szczątkowo uwzględniona w prezentownej tu analizie;
a dodatkowo też na przedstawienie rezultatów wspólnych działań duchowych mają wpływ założenia tego artykułu kierowanego również do środowiska naukowego, w sytuacji kiedy:
d) tak określony cel praktyki duchowej może z punktu widzenia nauki być niejasny i ten fakt już może wpływać na ocenę samego "eksperymentu" czy jego metodologii, jednak trzeba pamiętać, że proces nie wiązał się z jasno powziętym zamiarem przeprowadzenia jakiejś okreslonej strategii działań, a metodologia nie została w sposób arbitralny ustalona już w pierwszej fazie procesu, to był raczej intuicyjny dobór środków do ogólnie, choć dla praktykujących wystarczająco jasno jawiącego się celu;
e) określenie "eksperyment", które dotyczy wydarzeń i przeżyć dwóch osób w konkretnych ramach czasowych, a których początek i kres wyznaczają dwa fakty: wejście na duchową ścieżkę i świadoma realizacja jej celu oraz osiągnięcie go należy rozumieć jako quasi eksperyment, bo wszystko, co się wydarzyło pomiędzy latami granicznymi było naznaczone powziętą decyzją, ale nie zostało sztywno wyznaczone, stąd w/w określenie nie ma obrazu i znaczenia w ściśle naukowym sensie tego słowa;
f) fakt, że się jest obiektem "eksperymentu" i jednocześnie autorem jego opisania może nasuwać