podejrzenia, co do autentyczności samego procesu czy informacji o nim, stąd zastrzeżega się, że artykuł nie rości sobie praw do: wyłączności w jakimkolwiek i jakkolwiek pojętym autorytecie na gruncie praktyki jogi i buddyzmu, obiektywizmu w zakresie opisanych poniżej zdarzeń i działań duchowych oraz podejmowania w tym zakresie dyskusji albo sporów o prawdy objawione czy dotyczące systemów filozoficznych, które wiążą się wyżej wymienioną praktyką;
i na koniec ważna uwaga:
g) procesualne podejście autora do tych 25 lat praktyki ma tylko i wyłącznie taki charakter na potrzeby artykułu i nie ma nic wspólnego z codziennym życiem jego i jego żony, stąd podane informacje z życia osobistego zostały ograniczone do minimum, a tym ogranicznikiem jest cel "eksperymentu".
Trzeba też zdawać sobie sprawę z tego, że mimo iż podejście jogiczne do praktyki duchowej ma wiele wspólnego z naukowym czy raczej badawczym traktowaniem ciała i umysłu człowieka, to jednak przygotowanie, uchwycenie i opisanie procesów zachodzących podczas transformacji duchowej jest w standardach naukowych raczej nie do przeprowadzenia, jako eksperyment, bo już samo skupianie pamięci na fluktuacjach w trakcie kolejnych etapów przemiany stałoby w sprzeczności z samym celem procesu, który wiąże się jednak z następującymi po sobie fazami dezintegracji i reintegracji świadomości oraz rozpuszczaniem się i zapominaniem sposobów myślenia, przeżywania czy funkcjonowania osoby praktykującej jogę. Tak więc wydaje się, że uchwycony w prezentowanym opisie proces, chociaż nie może spełniać standardów naukowych daje wyobrażenie o trudnościach i sposobach jego realizacji w warunkach cywilizacyjnych Europy środkowej przełomu XX i XXI wieku. Może też być inspiracją dla osób uprawiających jogę w warunkach cywilizacji zachodniej, które mają najwyższe aspiracje.
Wszystko, co zostało i jak zostało opisane w tym artykule ma służyć temu, by maksymalnie prawdziwie oddać warunki i rezultaty tego quasi eksperymentu, a jednocześnie zabezpieczyć spokój i niezależność osób biorących w nim udział.
Porządkując też na koniec wstępne uwagi trzeba zaznaczyć, że przyjęta konwencja przekazu informacji ze względu na rolę opisującego i biorącego udział w procesie sprawowadza się: do przyjęcia "roli świadka" we wstępie oraz do przyjęcia "roli autora relacji i analityka" w zasadniczej części artykułu. Odnośnie treści zawartych poniżej to autor zdaje sobie sprawę z ich kontrowersyjności czy braku oparcia w naukowo pojętym, empirycznym oglądzie rzeczywistości, jednak fakt bycia historykiem i praktykiem na gruncie duchowym jednocześnie przesądził o tym, iż wszelka autocenzura została uwzględniona jedynie w zagadnieniach związanych z życiem osobistym oraz w nieopisywalnych dla nauki fragmentach relacji dotyczących ostatecznego celu soteriologicznego czyli kaiwalji.
Urzeczywistnienie jogi jest tożsame z uwolnieniem się od złoża karmicznego oraz osiągnięciem wyzwolenia z sansary, a tym samym z kołowrotu wcieleń. Tak opisywany cel jest przedmiotem czwartej części Jogasutr, Kaivalyapada. Podręcznik Patańdżalego i komentarz do niego autorstwa Wjasy stanowią podstawę dla schematu medytacyjngo, który został zastosowany w zasadniczej części praktyki. Wszystkie metody przygotowawcze były dobierane intuicyjnie w warunkach europejskich na przestrzeni długiego okresu czasu i zostały wtórnie przypisane oraz przyporządkowane do drogi jogicznej przedstawionej w Jogasutrach.
1.1 Osoby w procesie
Autor (X) tego artykułu oraz jego żona, Ewa Chrzanowska-Gruzla (Y).
1.2 Cel procesu
Na początku, we wstępnej fazie: ogólny cel zbawczy w standardach i na gruncie religioznawstwa porównawczego (tak należałoby go określić, biorąc pod uwagę zmiany świadomościowe osób pozostających w procesie). Trzeba uwzględnić, że w trakcie tego całego okresu następowały pewne zmiany nazw czy określeń, z którymi autor czy jego żona się identyfikowali. Zawsze jednak była to myśl o oświeceniu z teistycznym (w pojęciu ogólnym mistycyzmu wschodniego) zabarwieniem. W okresie po uzyskaniu wglądu we wspomnienia karmiczne był to już skrystalizowany pogląd o tym, że celem jest wyzwolenie się z kręgu wcieleń. Nigdy jednak ani jedno ani drugie, jako o swym celu nie myślało, że chodzi o osiągnięcie typu kaiwalja.
1.3 Czas realizacji
Ogólny czas realizacji zamyka się w okresie lat 1991-2016. Z tym, że trzeba tu dokonać jasnego rozgraniczenia. Fakt powzięcia decyzji co do celu przez autora i przez jego żonę nie jest możliwy do uchwycenia. Stało się to zapewne na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku. Na pewno też wiązało się to z podjęciem praktyki jogicznej w zakresie niżej opisanym. Rejestrowalne jest natomiat to, że w momencie poznania się i autor, i jego żona byli ukształtowanymi już osobami i jasno określali swe cele życiowe, a tym bardziej duchowe i w związku z tym jest u nich pamięć jasnego wyrażenia celu soteriologicznego wobec siebie w 1997 roku.
Okres zasadniczej realizacji celu w