końcowej fazie procesu dotyczy okresu lat 2013-2016. Wtedy praktyka duchowa weszła w fazę zasadniczą.
1.4 Fazy procesu
A) 1991-1997 - faza wstępna (prastava)
B) 1998-2012 - faza osiągnięć (kalpika)
C) 2013-2016 - faza przemiany duchowej (parinama)
1.5 Warunki realizacji
Prastava. We wstępnej fazie procesu tak autor (X) jak i jego żona (Y) mieszkali w Polsce, w niedużym mieście, korzystając ze wszystkich dogodności cywilizayjnych tego miejsca w tamtym okresie historycznym. Wywodząc się z rodzin katolickich zetknęli się z literaturą prezentującą ideały duchowości wschodniej i przyjęli stopniowo cel wyzwolenia się z kołowrotu wcieleń. Zaangażowanie w praktykę było ograniczone przez pełnione role społeczne oraz ze względu na: podjęte studia (X), pracę zawodową (X, Y) oraz założenie rodziny (Y).
Kalpika. W fazie osiągnięć osoby, które przechodziły opisywany proces duchowy mieszkały w Polsce, w średniej wielkości mieście (powyżej 100.000 mieszkańców), korzystając z całej jego infrastruktury i będąc zaangażowanymi w życie społeczne. Praktyka była realizowana w warunkach aktywności zawodowej (X) wraz z obwiązkami rodzinnymi (X, Y). W tej fazie nastąpiło stopniowe zastosowanie ideałów duchowych w życiu codziennym oraz zintegrowanie życia z celem duchowym.
Parinama. Faza praktyki jogicznej była realizowana w murowanym domu usytuowanym na uboczu, 3 km od niewielkiego miasta, pośród łąk i lasów. Dom posiadał dostęp do elektryczności, internetu i bierzącej wody, ale wyłączając dostęp do telewizji. Domownicy w kontaktach ze światem i rodziną korzystali z telefonu komórkowego oraz samochodu. Praktyka była ograniczona przez pierwsze dwa lata ostatniej fazy procesu aktywnością zawodową (X) oraz obowiązkami rodzinnymi (X, Y). Te jednak zostały zminimalizowane, ponieważ praktykujący zamieszkali tylko we dwoje w w/w domu i ostatecznie mogli praktykować całą dobę. Praktyka weszła w fazę zasadniczej realizacji i ugruntowania w życiu codziennym.
1.6 Metody
W zależności od osoby i fazy procesu zastosowane metody służyły celowi soteriologicznemu, ale też miały poprawić możliwości funkcjonowania na co dzień, co jest zgodne z ogólnymi warunkami realizacji.
Prastava. W początkowym okresie realizacji zostały zastosowane metody wstępne. W 1991 roku zostały zainicjowane pierwsze etapy praktyki jogicznej w postaci praktyki asan, pranajamy i podstaw samjamy (X). Przygotowanie moralne w postaci uznawania zasad etycznych wywodzących się z chrześcijaństwa (X, Y) nie jest zgodne ściśle z wprowdzeniem do swojego życia zasad jamy i nijamy, jadnak na wstępnym etapie realizacji dawało wystarczające podstawy. Ponieważ szybko okazało się, że wyższych etapów praktyki duchowej nie można realizować bez oczyszczenia ciała i umysłu, dlatego oboje praktykujący zainteresowali się psychoterapią i uzdrawianiem emocjonalnym. W tym okresie przełomowym okazało się zapoznanie się z metodologią polskiej terapii reinkarnacyjnej, czyli regresingu (R).
Kalpika. W drugiej fazie wspólnie podejmowano (X, Y) praktykę asan i pranajamy oraz sanjamy (X). Jednak najistotniejszą formą oczyszczania były sesje regresingu (X, Y). Metodologia regresingu dopracowywana w latach 90-tych poprzedniego wieku umożliwia przekształcenie sesji uzdrawiania emocjonalnego w praktykę duchową dającą praktykującemu wgląd we wspomnienia pochodzące z poprzednich egzystencji. Cały ten okres poświęcono kształtowaniu charakteru zgodnie z zasadami jamy i nijamy, integrując postawę bezpragnieniowości (vairagya) z życiem codziennym (X, Y). W ostatnich latach zostały poznane i zastosowane różne techniki jogiczne, m.in. regulacja przepływu prany (X), koncentracja na dźwięku OM (X, Y) czy buddyjski system medytacji (X, Y).
Parinama. W jogicznej fazie realizacji wykorzystano znajomość metodologii regresingu w praktyce oczyszczania pamięci karmicznej, jako zasadniczej praktyce oczyszczania (X, Y). Jednak najważniejsza okazała się metodologia praktyki dharmicznej oraz jogi klasycznej. Do wyciszenia zjawisk świadomościowych (nirodha) zastosowano metodologię jogi klasycznej (X), do pogłębienia skupienia (samadhi) - metodologię medytacji buddyjskiej (X, Y), a do pogłebienia kontemplacji (dhyana) - metodologię dzogczen. W ostatniej fazie praktyki, tj. w dwóch ostatnich latach "eksperymentu" osoby praktykujące rozpoznały w nieznanych sobie procesach duchowych, przez które przechodziły procesy opisywane w przez Patańdżalego w Jogasutrach. Dzięki analizie tego podręcznika jogi i zastosowaniu jego metod mogły (X, Y) zrozumieć i to, przez co przechodziły i zrealizować cel najwyższy - urzeczywistnić jogę.
1.7 Środki realizacji
Ponieważ osoby biorące udział w tym quasi eksperymencie nie były inicjowane w żadną tradycję jogiczną czy buddyjską, stąd kluczowe znaczenie miała literatura, jaka była im dostępna, a jaką mogły zastosować w każdej fazie procesu.
Prastava. We wstępnej fazie "eksperymentu" istotne znaczenie miała przede wszystkim literatura inspirująca do praktyki oraz dająca podstawę