Nad horyzontem zakwitają pęcherze ryb - dzikie
miejsca po jasności, krwawy lunapark, który
nad ranem przyniosłem ze wsi.

Na plaży półnagi mężczyzna wymachuje
kołem ratunkowym. Pies rozgania mewy. Ale obrazy
nie generują żadnego dźwięku. Tępy szum morza
pożera wszystko: podwodne miasto morszczynów
i chełbi, tajne lotniska pod polem namiotowym,
wieżę triangulacyjną po drugiej stronie lasu

(rozgrzany piasek to przemyślny grób,
w którym się ususzą meduza i żuk).

Jak się stąd ucieka? Przez białe wydmy? A może
po szczątkach bębnów i gitar, które wciąż dryfują
nad kosodrzewiną? Spójrz,

membrana napina się i ześlizguje pod próg,
gryf zaplątuje się w strunę, szklany tunel,
którym pewnej jesieni ktoś będzie przesyłał

umarłe zwierzęta i wstyd.