Czarne nad miastem żarzy się z dużych odległości. Zapomina się rzeczy – długopisów, termometrów, zapadek. Zapomina się zakląć i klęknąć w najtrafniejszych momentach. Fale znoszą wesołe walczyki, aż wysycha ci słownik, aż odpada ci głowa przy hamowaniach.

Kuracjuszko w podróży – dwupędowa droga zmienia ci się w krucjatkę. Będzie się jeszcze gawędzić, obgadane zostaną systemy płatności. Chlebodawcy i biorcy sprytnie stopią się w jednię i nie wprawi ich w drżenie żaden z ocembrowanych widoków.

Bo jedzie się dotknąć do kaloryfera,
jedzie się wkładać do lodówki kabaczki,
zmieniać kranówę w nieposkramialne żywioły.

Najdłuższa olimpijska walka w zapasach trwała 11 godzin i 40 minut (Sztokholm, 1912 rok) – źródło: soczek Tarczyn, z czarnej porzeczki


Podania zawiodły i całą historię trzeba wyssać z palca. Jesteś niewinna jak czarodziej, jak lustro. Gdzie niewinna nie znaczy wcale bez winy. Tu, gdzie żrąca mięta wyrosła na najłagodniejszy z liści, nie chodzi się spać przed najwyższym czasem.
Niech się głośno stanie twoja cicha klęska. Do stóp kontuary! Możesz mieć sukienkę w szokującej bieli. Przed tobą remonty, rachuby, remanent. Od chwytania dni pustoszeją noce. A także na odwrót. Na dnie wszystkich toreb pokruszony tytoń.
Uparcie i skrycie – bój się (jeszcze toczy).

Napina się brzuch ryby i już – masz proroka na dotknięcie palcem. On ma to do ciebie, że nie umie milczeć –... więcej >>