Paweł Lekszycki
A. Kałuża: Cztery nieczyste zagrania. „Arte”, nr 2 (6), luty 2006.
[...] Lekszyckiego czyta się z przyjemnością. Jego wdzięczna lekkość w nawiązywaniu i deformowaniu tradycji wysokiej pomaga mu stworzyć przekonującą figurę podmiotu piszącego. Mieści się ona w polu nawiązań i zaprzeczeń, zabawnych mistyfikacji i zmyślnych podmian kilku, znanych skądinąd, wcieleń poety. Lekszycki zgrabnie przeskakuje z poziomu meta na poziom innego meta. Dostarcza więc mit poety-pedagoga. Serwuje on swoim uczennicom pouczające wypracowania, niby ironizuje o sobie: „mogłabyś bardzo ucierpieć / gdybym całym sobą przesłonił / ci wszystkie gwiazdy” (Na marginesie pisemnego wypracowania gimnazjalistki nauczyciela języka polskiego notatka znamienna). Razem z ironią, wiążącą pisanie z moralizowaniem, wkrada się kolejne wcielenie poety-wieszcza, a za nim poety-młodego małżonka, którego rozterki przedślubne ładnie rymują się z rozterkami Kafki. Lekszycki ma w ogóle cudowny dar wychwytywania wielu kontekstów dla swojej poezji i wprawiania ich w ruch.
Szycki
fot. A.Lekszycka


P.Lekszycki: "wiersze przygodowe i dokumentalne". "Kartki", Białystok 2001.
P.Lekszycki:"Grupa Na Dziko. Socjologia i poetyka zjawiska". Ego, Katowice 2001.
P.Lekszycki:"Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie". Korporacja Ha!art, Kraków 2005.
P.Lekszycki, P.Sarna: "Ten i Tamten". Instytut Wydawniczy "Świadectwo", Bydgoszcz 2000.
"Wiersze przebrane" - dodatek książkowy do "Opcji". W sieci sprzedaży (Empik) od lipca 2010 r.






Hosted by Onyx Sp. z o. o. Copyright © 2007 - 2018  Fundacja Literatury w Internecie